Φως μέσα στο Φως

Άννα: Παίρνουμε βαθιές, χαλαρές, αβίαστες αναπνοές.

………………..

Τι θα κάνετε εσείς; Εσκεμμένα καθυστερώ να εισέλθω για να δω τι θα κάνετε εσείς, πως θα ανεβάσετε εσείς την ενέργεια για να έρθετε κοντά μου.

Σας καλωσορίζω στον καινούριο μου κύκλο και περιμένω τώρα από εσάς να εστιαστείτε σε μένα, δεν είμαι εδώ για να μιλώ στο βρόντο, θέλω να εστιαστείτε μαζί μου καρδιά με καρδιά.

Είμαι παρών και ο χώρος είναι πλημμυρισμένος από την παρουσία μου. Με τρόπο μη κατανοητό για σας, είμαι εδώ, και ας μη βλέπετε το υπέροχο αγαλματένιο κορμί μου. Είμαι εδώ, κι ας μη βλέπετε τα ξανθά μου μαλλιά με τους ωραίους βοστρύχους να πέφτουν στους ώμους μου και το φως να λάμπει από την κεφαλή μου και τα χέρια μου να κρατούν μια κιθάρα, μια λίρα, ή το χέρι μιας μούσας ή να κυνηγώ τη Δάφνη ή να κρατώ το τόξο μου. Όλα αυτά που σας περιέγραψα μόλις είναι εικόνες που έχετε ήδη στο νου σας, όταν μιλάτε για μένα, γιατί έτσι με αναπαράστησαν οι πρόγονοί σας, σαν φως -σαν ηλιακό φως.

Έρχομαι σήμερα για να αφαιρέσω από μέσα σας κάθε σκοτάδι. Αυτό θα κάνουμε καταρχάς και καταρχήν, γιατί μιλά ο θεός του Φωτός και έχετε πολύ σκοτάδι ακόμα, είτε το βλέπετε είτε όχι, για να διαλύσετε. Είναι το σκοτάδι εκείνο της συνείδησης που τα βλέπει μαύρα γύρω του τα πράγματα, χωρίς φως, χωρίς ελπίδα, χωρίς χαρά. Στέκεται παθητικά και ορά τα πάντα, ως σκοτάδι, ξεχνώντας ότι η ίδια είναι το φως και εάν αυτή η συνείδηση, η ίδια, δεν λάμψει το φως της, δεν θα το δει γύρω της.

Το φως που βλέπετε γύρω σας είναι το φως που εσείς προβάλετε, όχι γιατί δεν υπάρχει γύρω σας φως, αλλά γιατί εσείς είστε ο ήλιος της ύπαρξής σας. Αν θέλετε να δείτε φως και χαρά, δώστε φως και χαρά. Με κανέναν άλλο τρόπο η ύπαρξή σας δεν θα πάρει νόημα. Όσο νόημα και εάν έχει ήδη για το σύμπαν, για το Όλον, εσείς ποτέ δεν θα βρείτε το νόημα, αν οι ίδιοι και οι ίδιες δεν λάμψετε το δικό σας φως. Όχι ως φάροι φωτός στο σκοτάδι αλλά ως ουράνιοι αστέρες σε έναν ουρανό που σας ανήκει. Φαντάζεστε ο ήλιος να μην αποφάσιζε ποτέ να λάμψει το φως του, γιατί ίσως θα σκεφτόταν: «Τι να κάνω εγώ σε αυτό το απόλυτο σκοτάδι; Τα μακρινά αστέρια είναι πολύ μεγαλύτερα από μένα και μπορούν να λάμψουν το φως τους, εγώ όμως τι να κάνω; Ποτέ δεν θα μπορέσω να διαλύσω το σκοτάδι γύρω μου. Είναι τόσο πυκνό, παχύ, αδιαπέραστο! Ακόμα και το φως των αστεριών με μια αχτίνα φτάνει εδώ. Τι νόημα έχει; Ο δύστυχος είμαι χαμένος στο σκοτάδι.» Μπορείτε να φανταστείτε τον ήλιο να σκέφτεται έτσι; Μπορείτε να φανταστείτε πόσο φως θα έλειπε από το σύμπαν αν έτσι έβλεπε ο ήλιος τα πράγματα; Και εγώ είμαι εδώ για να σας θυμίσω τώρα: το δικό σας φως περιμένω να λάμψετε, τη δική σας εγγενή χαρά της ύπαρξης να σκορπίσετε παντού και όχι να κάθεστε σε μια γωνιά κλαίγοντας τη μοίρα σας, σκεπτόμενοι ότι δεν υπάρχει χαρά, δεν υπάρχει φως. Αφού έκανα λοιπόν αυτή την εισαγωγή με ωραία λόγια για να σας ωθήσω να ανεβάσετε την ενέργειά σας μπορούμε σιγά-σιγά να μπούμε στο θέμα μας.

Καταλάβατε τώρα τι εννοούσα αρχικά όταν ρώτησα τι θα κάνετε εσείς; Έτσι ανεβαίνει η ενέργειά σας: όταν αποφασίζετε να λάμψετε το φως σας. Έτσι στηρίζονται οι ομάδες. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, εσείς που παρακολουθείτε ομαδικές συναντήσεις, πόσο η δική σας ενέργεια συμβάλει στη δημιουργία της συνάντησης, πόσο η ενέργειά σας βοηθά ή βαραίνει; Ακόμα και εκείνος που χωρίς να είναι συνειδητός προσέρχεται σε μια συνάντηση με μια μικρή ελπίδα να φωτιστεί, με τη χαρά ότι κάτι βρήκε που τον ενδιαφέρει, ακόμα και κείνος συμβάλει τα μέγιστα, ακόμα και η ελπίδα, που είναι μάλλον παθητική και όχι ενεργητική δράση, συμβάλλει. Έτσι θέλω κάθε φορά που θα ξεκινάμε τις συναντήσεις μας να έρχεστε αποφασισμένες / αποφασισμένοι να λάμψετε το φως σας σαν ήλιος, σαν ένα αστέρι. Και όλα τα άλλα θα τα αφήνετε πάνω μου, γιατί ξέρω πολύ καλά τι να κάνω με την ενέργεια των αστεριών. Είμαι κι εγώ ένα από αυτά άλλωστε.

Ο λόγος που ζήτησα αυτή τη σειρά, τον κύκλο των 15 συναντήσεων, είναι για να προϊδεάσω τα αστέρια για σας. Για να σας κάνω να σκεφτείτε πέρα από αυτά που η σκέψη σας, ο νους σας χωράει. Να σας κάνω να ανοίξετε το νου και να συλλάβετε αλήθειες και γεγονότα που συνέβησαν σε άλλες εποχές, πολύ παλιά και άλλα ακόμα που έρχονται να συμβούν συν τω χρόνω. Οι αλήθειες που θα πούμε είναι βαθιές και έχουν να κάνουν με την δική σας θεώρηση της αλήθειας. Έρχομαι να διευρύνω τη δική σας θεώρηση και αντίληψη της αλήθειας.

Μπορούμε να κάνουμε παιδιά μαζί. Πολλοί και πολλές θα ήθελαν ένα παιδί με τον Απόλλωνα. Όχι κατά τον τύπο του Διός του Υψίστου. Με το δικό μου τρόπο. Εκείνος είναι πιο δυναμικός. Εγώ λειτουργώ πολύ λεπτεπίλεπτα και θα το δείτε. Ανοίξτε το νου σας· δείτε τον ίδιο τον εγκέφαλό σας να ανοίγει δεκτικά, για να λάβει την ενέργειά μου. Τον φυσικό σας εγκέφαλο. Αφήστε τον να ευαισθητοποιηθεί στην ενέργειά μου. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε δηλώσεις πρόθεσης για αυτό, ο καθένας, η καθεμία όπως σας αρέσει. Τα χέρια σας και τα πόδια σας είναι περιττά· θα εστιασθούμε σήμερα στον εγκέφαλο· σε ένα σύστημα που λειτουργεί, βάσει των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων που αναπτύσσει, των βιοχημικών και ορμονικών διεργασιών του σώματος, και σχηματίζει αντιλήψεις, βάσει όσων εισέρχονται από τα αισθητήρια όργανά σας.

Δηλαδή οι αισθήσεις σας, για την ακρίβεια ο αισθητηριακός μηχανισμός σας, είναι η θύρα. Κάθε αισθητήριο όργανο είναι μία πύλη ερεθισμάτων για το γήινο εγώ, για την κεντρική μονάδα του εγκεφάλου κυρίως η οποία παραλαμβάνει τα μεγέθη που εισέρχονται από τα αισθητήρια όργανα, τα επεξεργάζεται και παράγει φως. Σχηματίζει αντιλήψεις, επιγνώσεις, διεργασίες, που βάλλονται κατά καιρούς από το θυμικό πεδίο. Το θυμικό, συναισθηματικό πεδίο, φέρει / γίνεται φορέας της θυμαπάτης. Γιατί είναι ένα πράγμα να αντιλαμβάνεσθε αυτά που ο εγκέφαλος παράγει ως εικόνες και ιδέες και είναι ένα άλλο πράγμα αυτά που ο εγκέφαλος παράγει να τα καταχωρείτε δεξιά ή αριστερά ανάλογα με τις αρέσκειες και τις απαρέσκειές σας και όσα δεν σας αρέσουν ή σας φοβίζουν να τα αποκλείετε.

Ο φυσικός σας εγκέφαλος είναι ένας εξαιρετικός μηχανισμός στο κατώφλι της συνείδησής σας. Πρέπει να εμπιστεύεσθε αυτά που παράγει ο ίδιος και να τα κρίνετε, να τα σχολιάζετε. Να εμπιστεύεσθε καταρχάς, ότι αυτά που σας δίνει ο εγκέφαλός σας αντιστοιχούν στην υποκειμενική σας πραγματικότητα. Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια ασυμφωνία: αν αυτά που συλλαμβάνει ο εγκέφαλος βάσει των αισθήσεων είναι αντικειμενικά, τότε τι είναι υποκειμενικό; Και όμως ο εγκέφαλός σας σας δίνει αυτό που μπορεί να σας δώσει, βάσει του δικού σας μηχανισμού. Κατά συνέπεια, τα δεδομένα που σας παρουσιάζει είναι υποκειμενικά. Είναι υποκειμενικά με όσο ποιο αντικειμενικό τρόπο γίνεται. Ή, στην αντικειμενικότητά τους είναι υποκειμενικά, γιατί αποδίδονται, δημιουργούνται, από τον δικό σας εξατομικευμένο μηχανισμό.

Τα άτομα που είστε σε αυτή τη συνάντηση έχει το καθένα το δικό του μηχανισμό, ο οποίος λειτουργεί βάσει ενός πολύ συγκεκριμένου προγραμματισμού, ο οποίος είναι μεν γενικός για το ανθρώπινο είδος, αλλά σε κάθε άτομο εξειδικεύεται, ανάλογα με το δυναμικό που εκφράζει από τις υπάρχουσες δυνατότητες του DNA του· και ακόμα, ανάλογα με τις επιρροές που έχει δεχθεί και τις επίκτητες τροποποιήσεις που έχει δεχθεί κατά τη διάρκεια του βίου του στη γη. Άρα κάθε εγκέφαλος, όπως κάθε σώμα, είναι κάτι μοναδικό -εντελώς μοναδικό. Είναι σαν να έχεις 10 ίδια αυτοκίνητα, τα οποία πουλάς σε 10 διαφορετικά σημεία της γης, για να τα οδηγήσουν 10 διαφορετικοί μεταξύ τους, ως χαρακτήρες, οδηγοί. Καταλαβαίνετε πόσο αλλάζουν τα αποτελέσματα. Άλλο ενεργειακό φορτίο θα έχει το ίδιο αυτοκίνητο στη Σαχάρα, άλλο στα υψίπεδα των Ιμαλαΐων, άλλο στο Νεπάλ και άλλο δίπλα στη θάλασσα. Αυτός είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έτσι λειτουργεί. Συνεπώς, κάθε φορά που συλλογίζεστε και ερμηνεύετε βάσει ορισμένων αξιών, χρειάζεται να κατανοείτε ότι θεραπεύετε το γήινο εγώ σας -με την έννοια ότι υπηρετείτε το γήινο εγώ σας. Κάθε φορά που συλλογίζεστε, υπηρετείτε τις τάσεις του γήινου εγώ σας. Έτσι ερμηνεύετε τα πράγματα, γιατί αυτό το γήινο εγώ, με την ταυτότητα που θεωρεί ότι το προσδιορίζει, χρωματίζει τις εικόνες που παράγονται από τον εγκέφαλο. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Ότι μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε. Ότι καταλαβαίνετε, αυτό που θέλετε να καταλάβετε. Για την ακρίβεια καταλαβαίνετε αυτό που εξυπηρετεί το γήινο εγώ σας κάθε στιγμή. Αυτό δεν είναι τόσο κακό. Υπάρχει λόγος που έγιναν έτσι τα πράγματα.

Το γήινο εγώ υπάρχει λόγος που βρίσκεται εκεί. Και η μορφή του προσιδιάζει αυτή μιας σκιάς. Αν δείτε μια σκιά στον τοίχο μπορείτε να θυμηθείτε με τι μοιάζει. Να φέρετε στο μυαλό σας μια οικεία εικόνα. Όμως τη σκιά στον τοίχο δεν τη δημιουργεί η μορφή που εσείς συλλάβατε, αλλά μπορεί να έχει δημιουργηθεί τυχαία από μία συνάθροιση άλλων πραγμάτων. Θυμόσαστε ίσως το παιχνίδι που παίζατε μικροί σχηματίζοντας ένα λύκο, ένα λαγό, μια πεταλούδα. Το γήινο εγώ μοιάζει με τη σκιά στον τοίχο. Από μόνο του δεν είναι τίποτα. Εσείς όμως πώς το εκλαμβάνετε; Του αποδίδετε μία ταυτότητα και αυτή είναι η ταυτότητα που θεωρείτε ότι φέρετε στη ζωή σας. Άσχετα αν αυτό τίποτα δεν έχει να κάνει με την ταυτότητα που του προσδίδετε. Φτάνετε όμως στο σημείο, να ερμηνεύετε τα πάντα μέσα από μία σκιά -τη δική σας σκιά. «Τι πιο φυσικό λοιπόν», θα σκεφτείτε, όπως γίνεται συχνά, «να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αυτή τη σκιά και τα παιχνίδια που μπορεί να παίζει;» Δεν μπορώ να πως η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει. Έλα όμως που μοιάζει η σκιά, να ζητά να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη! Αν βάλετε ένα καθρέφτη μπροστά στη σκιά, τι θα δείξει; Θα δείξει τη σκιά. Ένα μικρό αδιέξοδο. Ξέρω, πολλοί σας έχουν μιλήσει για τη σκιά με πολλούς και διάφορους τρόπους. Το ζητούμενο τώρα είναι να διαγνώσετε, να κατανοήσετε αυτή η σκιά από που προέρχεται και πως μπορείτε να τη χρησιμοποιήσετε υπέρ σας.

Καταρχάς κάποιος σας εξηγεί, ότι αυτή η σκιά δεν έχει μια πραγματική υπόσταση. Δεν έχει πραγματική υπόσταση, όχι γιατί είναι μια σκιά άυλη και αδύναμη να δράσει αλλά επειδή προκαλείται από μια λειτουργία που καμία σχέση δεν έχει με τις δικές σας φοβίες. Το δικό σου πόνο, τη δική σου κατάθλιψη και αίσθηση ανεπάρκειας. Η σκιά δημιουργείται πάνω στον καθρέφτη, γιατί εσύ δεν μπορείς να δεις αυτά που την απαρτίζουν. Ένας μηχανισμός την απαρτίζει, τη συνθέτει, πέντε γρανάζια όλα κι όλα, που όταν προβληθούν μοιάζουν με τρομακτική σκιά. Τότε μόνο θα καταλάβετε τη σημασία της έλευσής μου, σήμερα σε αυτό τον κύκλο, για να σας μιλήσω για το φως. Το φως είναι καλό. Ποιος μπορεί να πει όχι, υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να πει πως το φως δεν είναι καλό, δεν είναι ωφέλιμο;

Θα μπορούσε να υπάρχει σκοτάδι χωρίς το φως ή φως χωρίς το σκοτάδι; Θα μπορούσε να υπάρξει σκοτάδι, και θα μπορούσε να υπάρξει φως. Αλλά εάν ήταν μόνο το ένα ή μόνο το άλλο δεν θα αντιλαμβανόσασταν την πόλωση και τότε, επειδή η λειτουργία σας είναι από μόνη της πολωμένη στο πεδίο της ύλης, θα εφευρίσκατε αντίθετους πόλους μέσα στο σκοτάδι ή μέσα στο φως. Ναι, ο γήινος νους μπορεί να το κάνει. Αυτή είναι η λειτουργία της ύλης. Λειτουργεί με ξεχωριστά δεδομένα και εσείς λοιπόν βρίσκεστε εδώ και παρακολουθείτε τον Απόλλωνα, να προσπαθεί να εκμαιεύσει από μέσα σας τη συνείδηση του φωτός. Εκείνου του φωτός όμως, που δεν προβάλει σκιές αλλά λούζει τα πάντα στο φως. Είστε ο καθένας και η καθεμία ένα αστέρι και αυτό είναι αλήθεια.

Πώς δημιουργούνται οι σκιές; Χρειάζεται ο χώρος μέσα στον οποίο να λάμψει μία πηγή φωτός από ένα συγκεκριμένο σημείο πάνω σε ένα αντικείμενο, χρειάζεται ο τρισδιάστατος χώρος και κατά συνέπεια ο χρόνος. Θεωρούμε όμως ότι αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται να δούμε το χρόνο, αλλά μένουμε σε μια πηγή φωτός μέσα στο σκοτάδι ή το ημίφως που λάμπει, ακτινοβολεί πάνω σε ένα αντικείμενο. Κάνοντας αυτό, μία πηγή φωτός στο απόλυτο σκοτάδι, θα δημιουργήσει κάποια σκιά; Όχι. Δεν θα δημιουργήσει σκιά, γιατί πίσω από το αντικείμενο εξακολουθεί να υπάρχει σκοτάδι. Χρειάζεται να υπάρξει και από την άλλη πλευρά κάτι στο οποίο να αντανακλά η σκιά. Χρειάζεται να υπάρξει ύλη. Η ύλη είναι αυτή που δημιουργεί τη σκιά και την αντανακλά.

Φανταστείτε όμως, πώς θα ήταν αν βρισκόσασταν σε ένα τόπο φωτός, που λάμπει παντού με την ίδια ένταση, σε ένα χώρο πλημμυρισμένο από φως. Φως επάνω, φως κάτω, φως αριστερά, φως δεξιά, φως εμπρός, φως πίσω, φως στο κέντρο. Αφήστε τον εαυτό σας για λίγο να οραματιστεί αυτή την κατάσταση: να στέκεστε μέσα στο φως και να είσαστε φως μέσα στο φως. Λυτρωτικό. Δε νομίζετε; Είστε ένα φως μέσα στο φως χωρίς όρια, χωρίς περιγράμματα, μόνο συνείδηση του φωτός. Αυτό είναι η διάνοια. Ο ορισμός που θα χρησιμοποιήσουμε είναι ο εξής: διάνοια είναι ο χώρος που έχει γεμίσει με φως. Ο χώρος όπου υπάρχει μόνο φως.

Η Άννα ισχυρίζεται ότι αυτό είναι σχήμα οξύμωρο. Δεν μπορούμε να συνδέσουμε τη διάνοια με το φως. Να συνδέσουμε το πνεύμα με το φως, ναι. Τη διάνοια, πώς; Πώς μπορεί να νοήσει η διάνοια χωρίς μορφή; Από τη στιγμή που υπάρχει μορφή, υπάρχει και σκιά. Τι λέτε κι εσείς; Αφήστε τον εαυτό σας να διαλογιστεί σ’ αυτό το ερώτημα. Γιατί ισχυρίζομαι ότι η διάνοια είναι ο χώρος που έχει πληρωθεί από φως; Γιατί το λέω εγώ ο Θεός του φωτός; Καθόλου καλή απάντηση. Η ύλη είναι κατάσταση συνείδησης, δεν είναι φως ή σκοτάδι. Έχει ειπωθεί ότι είναι συμπυκνωμένο φως. Η ύλη είναι κατάσταση συνείδησης του φωτός. Στο φως που περιέγραψα δεν υπάρχει σκιά, δεν υπάρχει μορφή. Απαντήστε μου αν έχετε κάτι στο νου σας.

Πληροφορία υπάρχει στο φως; Μέσα στο φως δεν υπάρχει μορφή. Πληροφορία υπάρχει; Λέτε/λέμε, ότι το φως είναι πληροφορία. Κάθε ακτίνα ηλιακού φωτός φέρει πληροφορία. Πώς γίνεται αυτή η πληροφορία να μην έχει μία μορφή; Ας το δούμε διαφορετικά. Η πληροφορία έχει μορφή όταν είναι μόνη της, όταν κάποιος την απομονώσει ως ένα στοιχείο πληροφορίας από όλα τα άλλα. Όταν τη δει απομονωμένη από κάθε τι άλλο. Έτσι, όταν έχετε κάτι απομονωμένο από οτιδήποτε άλλο, το έχετε διαχωρίσει, το έχετε περιχαρακώσει, έχετε εστιαστεί σε αυτό δημιουργώντας πόλωση, από εκείνο το σημείο και έπειτα υπάρχει το ένα και όλα τα υπόλοιπα. Τότε έχετε μια μεμονωμένη πληροφορία σε αντιπαραβολή με κάθε τι άλλο. Έχετε ένα στοιχείο που μπορεί να παράγει σκιά, γιατί έχει πολωθεί. Δεν είναι από μόνο του πολωμένο, χωρισμένο, αλλά εσείς το έχετε διαχωρίσει. Εάν πάρετε και άλλο ένα σημείο πληροφορίας και άλλο ένα, και άλλο ένα, σχηματίζεται μία μορφή μέσα στο χώρο. Νόηση, τα πάντα είναι νόηση.

Η ίδια η διάνοια όμως που είναι γεμάτη από φως, χωρίς να εστιάζεται κάπου συγκεκριμένα, άρα χωριστικά, βιώνει τα πάντα ως φως, χωρίς σκιά. Υπάρχει πληροφορία, υπάρχουν άπειρες πληροφορίες, ένας τεράστιος όγκος πληροφοριών που δεν συνδέονται μεταξύ τους σε σκέψεις, που θα διαχώριζαν το χώρο, θα δημιουργούσαν ένα ρεύμα στο χώρο, άρα υπάρχει μόνο φως. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς υπερβαίνει κατά πολύ την απλή ανθρώπινη νόηση και αντίληψη, που βασίζεται μόνο στα εισερχόμενα των αισθήσεων. Όλα είναι φως, μέχρι που κάποιος αποφασίζει να νοήσει συγκεκριμένους ειρμούς σκέψης και να τους διεξάγει μέχρι το τελικό τους αποτέλεσμα, που καταλήγει εντέλει σε αυτό που αποκαλείται συμπαγής μορφή. Δεν είναι καθόλου συμπαγής αλλά είναι ο ειρμός που το προβάλει αυτό.

«Τίνος ειρμός», θα είναι φαντάζομαι η επόμενη ερώτηση. Ο δικός μου ειρμός; Της Άννας; Του Χ.; Είναι ο ειρμός κάποιου μεγαλύτερου όντος; Είναι ο Θείος ειρμός; Και ναι και όχι. Είναι αμφότεροι. Γιατί βέβαια δεν πιστεύω, σε αυτό το σημείο που έχουμε φτάσει, να θεωρείτε ότι ο δικός σας ειρμός σκέψης είναι διαφορετικός από τον μεγάλο Θεϊκό Ειρμό. Ο δικός σας ειρμός σκέψης είναι ένα ινίδιο του μεγάλου ειρμού σκέψης. Δεν είστε κάτι ξεχωριστό, είστε και είμαστε όλοι σε ένα βαθμό η αντίληψη του Θείου Νου σε διάφορα επίπεδα νόησης. Αν ο Θείος Ειρμός σκέψης είναι μια ροή, μια κίνηση του νου, η επίγνωση που έχει η Ύψιστη Διάνοια σε κάθε σημείο του χώρου στον οποίο νοεί είναι μία επί μέρους αντίληψη, που έχει τη μορφή μιας συγκεκριμένης οντότητας στο επίπεδο που λειτουργεί. Μιλάμε για τη ζωή. Για ένα σύμπαν που βρίθει ζωής, που είναι η ίδια η Ζωή. Μιλάμε για νου. Είστε ινίδια ενός ειρμού της Θείας Σκέψης και βιώνετε τον εαυτό σας και αυτό που είστε, στο επίπεδο που νοεί η Θεία Σκέψη κάθε φορά. Δεν ταυτίζεστε, δεν μπορείτε να ταυτιστείτε γιατί η ροή συνεχίζει, συνεχίζεται.

Μπορείτε να φέρετε για λίγο στο νου σας αυτή την εικόνα, ότι κάθε σημείο του χώρου είναι ένα σημείο αντίληψης του Θείου Νου και κάθε μικρή ή μεγαλύτερη οντότητα λειτουργεί, στο επίπεδο που νοεί στο συγκεκριμένο σημείο ο Θείος Νους; Και ανάλογα με το σημείο στο οποίο στέκεται, αντιλαμβάνεται το χώρο, την πραγματικότητα· και ανάλογα με το σκοπό που υπηρετεί στη διεξαγωγή της Θείας Σκέψης σχηματίζει ομάδες που διεκπεραιώνουν επιμέρους σκέψεις. Επιμέρους κλάδους, κατευθύνσεις σκέψεων. Και με τον ίδιο τρόπο που θα λέγατε ότι διαμορφώνεται ένα κίνημα, μία σχολή σκέψης στα ανθρώπινα πράγματα, με τον ίδιο τρόπο διαμορφώνονται μικρότερες ή ευρύτερες διάνοιες στο σύμπαν. Γιατί μια σχολή σκέψης δεν αποτελείται από ένα άτομο, δεν αποτελείται από άτομα. Έτσι έχουμε τη δημιουργία οντοτήτων, για την ακρίβεια την εμπειρία οντοτήτων στο Σύμπαν, τόσο στο τρισδιάστατο πεδίο, όσο στο τετραδιάστατο. Επίσης σε άλλες διαστάσεις, ανάλογα με το επίπεδο του ειρμού σκέψης στο οποίο λειτουργούν. Έχει ειπωθεί επανειλημμένα ότι είστε μονάδες αντίληψης του Θείου Νου. Αυτό είστε, αυτό είμαστε, σε άλλα επίπεδα.

Αφού αφήσατε τον εαυτό σας να συνέλθει από το μεγάλο ταξίδι που σας τράβηξα μέσα στο σύμπαν, γυρίστε τώρα σε μένα, ένα σημείο εστιακού φωτός, μία εστία φωτός περιχαρακωμένης όπως εσείς αλλά σε άλλο επίπεδο, η οποία έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει το φως που είναι, άρα ην αντίληψη που διαθέτει, στους επόμενους κρίκους της αλυσίδας του Θείου Ειρμού.

«Γιατί λοιπόν αγαπητέ Απόλλωνα», ρωτά η Άννα, «μοιράζεσαι αυτό το φως μαζί μας; Τι μπορεί να υποδηλώνει αυτό για το Θείο Νου; Αν είναι αυτός/αυτή -αν έχει φύλο- που νοεί μέσα από μένα, γιατί έρχεσαι και μοιράζεσαι μαζί μου μια πληροφορία τροποποιώντας τη δική μου διάνοια, τον τρόπο που σκέφτομαι, τι σημαίνει αυτό;» Αυτός είναι ένας ενδεικτικός τρόπος λειτουργίας του Θείου Νου. Δεν μπορείτε να τον συλλάβετε, παρά μόνο αν παρακολουθήσετε τον τρόπο με τον οποίο εσείς οι ίδιοι και οι ίδιες σκέπτεστε. Πώς λειτουργείτε όταν σκέπτεστε; Δίνετε ενέργεια σε κάποια κατεύθυνση, διεξάγετε τη λειτουργία της ανάλυσης της σκέψης και στη συνέχεια φτάνετε σε συμπεράσματα. Αυτή δεν είναι μια στιγμιαία διαδικασία. Ακολουθείτε τον ειρμό σας, αναθεωρείτε, επιστρέφετε, πιάνετε τον ειρμό από την αρχή μέχρι που αρχίζετε να αναγνωρίζετε ένα νόημα και εκεί βρίσκετε η ισορροπία. Είναι αυτό που σας ικανοποιεί. Είναι αυτό που λέει: «Κοίταξε τη δημιουργία και ήταν όλα καλά».

Είμαστε προϊόν της θείας σκέψης, του Θείου Νου, και καταλήγουμε σε συμπεράσματα, αναγνωρίζουμε νοήματα που εξυπηρετούν τον ειρμό. Αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς είμαστε ο ειρμός της θείας σκέψης, ο καθένας και η καθεμία στο δικό του πεδίο δράσης και αντίληψης.

Τον άλλο μήνα η συνάντηση θα είναι διαφορετική, θα κάνουμε τα πράγματα αλλιώς.

Σας περιμένω.

Ο Θεός του φωτός, Απόλλων.

[Απομαγνητοφώνηση: Φ.Μ.]